Yılmaz Güney'in hapishane duvarları arkasından yazdığı; fiziki tutsaklığın, ruhsal özgürlüğü ve sevgiyi asla hapsedemeyeceğini haykıran o güçlü eser. "Canım", demir parmaklıkları eriten bir aşkın ve direncin şiiridir.
CANIM
Canım, sevdiğim, yüreğim,
Bu duvarlar bizi ayırmaya yetmez bilesin.
Bu kapılar, bu demir parmaklıklar hava inan.
Bazen bir yumrukta yıkacak kadar güçlü,
Bazen bir serçe kadar güçsüzsem bir nedeni vardır.
Hangi zorluğu yenmemiş insanoğlu,
Hele taşıyorsa içinde bu insanca sevgiyi.
Eskiden bilmezdim yalnızlığı,
Bir ağaç nasıl yalnız değilse ormanında,
Bir çiçek kendi dalında...
Eskiden bilmezdim yalnızlığı.
Yalnızlığın içinde;
Şimdi yalnız, yalnız mıyım?
Kopuk muyum dalımdan?
Uzağında mı kaldım ormanın?
— Yılmaz Güney
 |
| Yılmaz Güney: Bu duvarlar bizi ayırmaya yetmez bilesin |
