Hz. Mevlana'nın dünyevi kalıpları yıkan, maddeye, şöhrete ve hatta fiziksel alemin kurallarına başkaldıran o meşhur şiiri. "İsyan Etmişim", bir yok oluşun ve yeniden doğuşun haykırışıdır.
İSYAN ETMİŞİM
Aya öfkelenmişim ben, işte böyle kapkaranlık bir gece olmuşum,
Padişaha kızmışım, çırılçıplak bir yoksul olmuşum.
Güzeller sultanı gel demiş, evine çağırmış beni,
Ben bir yolunu bulmuşum, yola baş kaldırmışım.
Sevgilim baş çeker, naz ederse;
Gamlara atar, kararsız korsa beni,
Bir kez olsun "Ah" demem, inad için;
"Ah"a da kızmışım ben.
Bir bakarsın altınla aldatırlar beni o,
Bir bakarsın şanla şerefle aldatırlar beni.
Oysa altın falan istemiş değilim ondan,
Şanla şerefe hele çoktan boş vermişim.
Ben bir demirim, mıknatıstan kaçıyorum.
Bir saman çöpüyüm ben, mıknatıslara yan çizmişim.
Ben öyle bir zerreyim ki, bütün aleme isyan etmişim.
Havaya, toprağa isyan etmişim;
Ateşe, suya isyan etmişim.
Altı yöne isyan etmişim, beş duyuya isyan etmişim.
Hava, toprak, ateş, su da neymiş ki?
Altı yön de neymiş, beş duyu da ne?
Benim için hiçbir şey umurumda değil...
— Mevlana Celaleddin Rumi
 |
| Mevlana: Ben öyle bir zerreyim ki, aleme isyan etmişim |
