Ahmed Arif'in "Leylim" dediği büyük aşkına yazdığı; mavi gözlere, yangına ve yokluğun cehennemine dair yazılmış en kudretli şiir. "Ay Karanlık", "Senden gayrısına yoksam, bozuksam, can benim, düş benim" diyen bir başkaldırı ve teslimiyet destanıdır.
AY KARANLIK
Maviye,
Maviye çalar gözlerin,
Yangın mavisine.
Rüzgarda asi,
Körsem,
Senden gayrısına yoksam,
Bozuksam,
Can benim, düş benim,
Ellere nesi?
Hadi gel,
Ay karanlık...
İtten aç,
Yılandan çıplak,
Vurgun ve bela
Gelip durmuşsam kapına
Var mı ki doymazlığım?
İlle de ille
Sevmelerim,
Sevmelerim gibisi?
Oturmuş yazıcılar
Fermanım yazar
N'olur gel,
Ay karanlık...
Dört yanım puşt zulası,
Dost yüzlü,
Dost gülücüklü
Cıgaramdan yanar.
Alnım öperler,
Suskun, hayın, çıyansı.
Dört yanım puşt zulası,
Dönerim dönerim çıkmaz.
En leylim gecede ölesim tutmuş,
Etme gel,
Ay karanlık...
— Ahmed Arif
📚 Şiir Hakkında Notlar
- 📖 İthaf: Bu şiir, Ahmed Arif'in mektuplarında "Leylim" diye seslendiği yazar Leyla Erbil'e yazılmıştır.
- 💡 Tema: İmkansız aşk, tutku, yalnızlık ve toplumsal tecrit.
- 🔥 En Bilinen Dize: "Maviye maviye çalar gözlerin..."
- 📌 Anlam: Şair, etrafındaki "puşt zulası" (dost görünümlü düşmanlar) ve karanlık içinde tek sığınağının sevgilisi olduğunu anlatır.
 |
| Ahmed Arif: Maviye, maviye çalar gözlerin |
